• Na een wedstrijd afwezig te zijn geweest die door onze stoere meiden overtuigend van Quick Boys werd gewonnen, ging uw trouwe verslaggever op pad om de, ongetwijfeld euforische, stemming te peilen. Die stemming bleek echter wel mee te vallen. Een diepte-interview met coach Ruslan leerde dat er weliswaar was gewonnen, maar dat de uitslag geen goed beeld van de wedstrijd gaf. Anders gezegd, Ruslan was eigenlijk ontstemd dat er van de bijna 20 kansen slechts één was omgezet in een doelpunt. Lichtpunt was dat er geen doelpunt tegen was geïncasseerd. Ook de speelsters gaven aan dat er gelukkig was gewonnen, maar dat er veel te weinig was gescoord. Nou ja, dat moest uw verslaggever dan maar aannemen en verder vooral niet te veel aandacht meer aan besteden. Op dus naar de volgende wedstrijd en die was tegen het altijd lastige Jodan Boys (of beter Jodan Girls).

    Voordat die wedstrijd kon worden gespeeld, moest er uiteraard nog een week getraind worden. Met de onderlinge sfeer zat het allemaal wel goed en ook de trainer leek tevreden. Maar toen kwam de donderdag. Dé donderdag?, zult u zich wellicht afvragen. Ja, dé donderdag. De dag van de fotosessie. Nu kun je zoiets bij een jongensteam ruim of kort van tevoren aankondigen, het resultaat blijft hetzelfde: haar alle kanten op, shirt uit de broek, onuitgeslapen gezicht, misschien nog ongeschoren, maar bovenal tijdrovend in de voorbereiding op een wedstrijd, dus snel afwikkelen.

    Maar niet bij de meiden! Nee, daar is het een happening waar echt tijd voor moet worden uitgetrokken. Het alleen al aantrekken van een wedstrijdtenue nam dermate veel tijd in beslag dat de fotograaf (onze professionele hoffotograaf Arnaud Roelofsz) zich zorgen begon te maken of hij wel op tijd bij de volgende opdracht zou komen. Maar eindelijk kwamen de eerste speelsters uit de kleedkamer om als een ware filmster gefotografeerd te worden op veld 3. En toen werd duidelijk waarom het zo lang moest duren. Deze dames waren niet onverzorgd en niet onopgemaakt. Nee, haren eindeloos geborsteld, geföhnd, gekamd, ogen opgemaakt en bovenal verzorgd. Ja, er was er zelfs één (waarvan de naam bekend is bij de redactie) die zich wanhopig afvroeg waarom ze haar sierraden niet om had gedaan (bij een portretfoto!). Toen alle speelsters gefotografeerd waren en zowaar ook nog tevreden waren over hun foto’s, werd nog een echt professionele teamfoto gemaakt met behulp van bij het clubhuis weggehaalde banken. Bent uw benieuwd naar het eindresultaat? Kijk dan op Voebal.nl bij de MO17-1. Dit geldt vooral voor de jongens die de stoere voetbalmeiden nog amper zullen herkennen.

    Maar dit is een wedstrijdverslag, dus genoeg gesproken over de vorige wedstrijd en de tussenliggende week. Hoe verliep de wedstrijd tegen Jodan Boys?

    Even leek het nog spannend te worden of de wedstrijd überhaupt door kon gaan, want het regentekort van de zomer dreigde in korte tijd gecompenseerd te gaan worden. Gelukkig bleek dit loos alarm. Onder het genot van een waterig zonnetje begonnen de meiden aan de warming up in de wetenschap dat dit wel eens een heel belangrijke wedstrijd kon worden op weg naar het hogere doel: divisievoetbal. Coach Ruslan vond dat eigenlijk niet zo belangrijk, want het gaat hem om de individuele groei van de speelsters.

    Het begin van de wedstrijd leken onze meiden nog niet goed bij de les en waren het de bijzonder snelle Jodan Girls die meer alert waren. Maar dit duurde niet lang. Al snel wonnen wij de strijd om het middenveld en kreeg de tegenstander geen kans om überhaupt het doel van Laila te bereiken. En die ene keer dat het wel lukt, kwam Laila zelfverzekerd uit en schoot de bal weg richting het doel van de tegenstander. Eigenlijk ging het spel gewoon snel op en neer en speelde het zich hoofdzakelijk op de helft van de tegenstander af. Ondanks het veldoverwicht werd dit helaas niet in doelpunten omgezet en daar waren meerdere redenen voor. Eén van die redenen was dat er nauwelijks een aanval werd opgebouwd door goed te combineren, zoals dat op de training wel lukt. Er werd in plaats daarvan te snel en zonder te kijken de bal diep naar aanvallers gespeeld die daar helemaal niet stonden. Dit vond weer zijn oorzaak in een andere, zeker niet onbelangrijke, reden, nl. dat te veel speelsters te veel tijd nodig hadden om de bal onder controle te krijgen. Dit leidde soms tot vermakelijke balletsprongen, het onder de bal doorlopen of de bal te lang laten stuiteren voordat deze klaar lag om te spelen. Dit gaf de tegenstander ook de kans om te jagen en ons onder druk te zetten. En dat leidde weer tot blind naar voren of uit schieten.

    Was het dan allemaal kommer en kwel? Welnee! Het was een echte wedstrijd met mooie, stevige, maar sportieve duels die meestal in ons voordeel eindigden. Ondanks mijn wat kritische woorden van zojuist (dat hoort een objectieve verslaggever ook te doen), verdient het gehele team een enorme pluim voor de enorme inzet. Er wordt als een team met elkaar en voor elkaar gewerkt. Af en toe valt er wel eens een kritisch woord, en dat moet ook kunnen, maar dat wordt na de wedstrijd ook direct weer uitgesproken zoals het hoort.

    Waren er dan geen opmerkelijke zaken te melden over de wedstrijd? Welnu, dat is best moeilijk bij een 0-0 uitslag (die heb ik hierbij alvast verklapt), maar een trouw verslaggever let natuurlijk ook op de details. En één van die details was misschien wel het meest vermakelijke moment, toen onze back wel klaar was met iedere keer de bal opnieuw te moeten ingooien nadat de tegenstander de bal weer over de zijlijn had gewerkt. Iedere keer te moeten bukken om de bal op te rapen is dan geen pretje. Dus toen de bal wederom stuiterend dreigde uit te gaan, werd deze maar alvast bij de zijlijn opgevangen om snel in te kunnen gooien. Dat vangen vond echter nog net binnen de lijnen plaats en tot haar stomme verbazing werd de in har ogen terechte inworp omgezet in een vrije trap voor de tegenstander. Helaas was het niet mogelijk een foto van de verbouwereerde gezichtsuitdrukking bij dit verslag te voegen… .

    Nu we het toch over de verdediging hebben, wil ik meteen maar even van de gelegenheid gebruik maken om die dit keer in het zonnetje te zetten. Want je hoort ze nauwelijks in het veld, maar wat spelen de backs Hannelore en Minke wekelijks een goede wedstrijd! Niet alleen verdedigend, maar ook aanvallend spelen jullie een belangrijke rol. Daarbij zijn naast het verdedigende werk de verre inworpen van Minke van grote waarde en bijt Hannelore zich in haar tegenstander vast en laat deze niet ontsnappen. Ook al ben je haar voorbij, dan staat ze even later toch weer voor je. De centrale verdedigers Lieve en Rachel bieden altijd ondersteuning, maken aanvallen door het midden onschadelijk en zetten weer een nieuwe aanval op. In dit rijtje horen natuurlijk ook de zich altijd vol overgave in de strijd stortende Isa en de rustige Ronja thuis, maar omdat die ook de rol van back goed kunnen invullen, worden zij hier in het rijtje van verdedigende alleskunners geplaatst. Als verdediging zien jullie wekelijks met elkaar kans om de tegenstanders op te vangen en zo veel mogelijk aanvallen af te wentelen. Zijn er voor deze toppers dan geen leermomenten meer? Natuurlijk wel, anders hadden ze allemaal wel in het Nederlands Elftal gestaan, maar die heb ik deels al genoemd en laat dat verder aan de trainer over.

    Valt er verder nog iets over de wedstrijd te zeggen? Eigenlijk alleen de conclusie dat de 0-0 voor Graaf Willem als twee verloren punten kan worden gezien vanwege het grote veldoverwicht. Als ons scorend vermogen toeneemt, dan kunnen we van alle tegenstanders in onze poule winnen. En zoals een wijs man ooit zei: ‘je moet eerst schieten om te kunnen scoren’. Prettig is wel dat alle concurrenten hebben gedaan wat gunstig was voor ons met als resultaat dat de MO17-1 inmiddels is opgeklommen naar de 2e plaats! DSVP is al bijna uit zicht verdwenen, maar als we zaterdag alles op alles zetten en het altijd lastige SJC kunnen verslaan, dan hebben we een heel grote stap gezet naar een stevige top 3 positie!