• Afgelopen zaterdag verzamelde een stelletje vermoeid uitziende meiden zich op Graaf Willem om de belangrijke wedstrijd tegen Berkel te spelen. Uw immer trouwe en objectieve verslaggever, die zelf ook wat vermoeid en laat aan kwam strompelen, bekeek het groepje tijdens de warming up en vroeg zich bezorgd af hoe deze sleutelwedstrijd zich zou gaan ontwikkelen. Beseften de leeuwinnen of gravinnen wel welk resultaat er op het spel stond? Konden de meiden zonder de vorige week geblesseerd uitgevallen Minke de wedstrijd naar zich toe trekken? Zouden we kunnen scoren nu onze topscoorder Luca afwezig was? Het was dat coach Ruslan voorafgaand aan deze historische wedstrijd vol zelfvertrouwen tegen iedereen die het wilde horen, (de vraag blijft natuurlijk wie dat dan wel waren) verklaarde dat hij een goed gevoel had bij de uitslag, maar anders had ik nog wel even gewacht met mijn notitieblok en potlood in aanslag te houden voor scherpe analyse.

    De zorgen van uw verslaggever werden niet minder groot, toen een toevallige toeschouwer de coach en scheidsrechter er op moest wijzen dat de shirts van Berkel toch verdacht veel overeenstemmening vertoonden met de kleuren van onze shirts. Het resultaat was dat er weer een omkleedsessie moest plaatsvinden en onze dames zich presenteerden in witte shirts. ‘En welke kleur voetbalbroeken?’, zult u zich als alerte lezers natuurlijk afvragen. Welnu, daar kon uw verslaggever aanvankelijk geen melding van maken, want de shirts waren bij de meeste spelers dusdanig lang dat ze eerder als jurk konden dienen dan uitsluitend als shirt. Vooral Jaya’s shirt kwam bijna tot haar knieën. Maar op de een of andere wijze bracht dit de juiste spirit in het team en toen de goed leidende scheidsrechter het signaal ‘verzamelen!’ gaf, stond al snel iedere speler op de juiste plek gepositioneerd om de strijd met Berkel aan te gaan.

    Nu was uw immer objectieve en onpartijdige verslaggever blij dat de wedstrijd bij Graaf Willem werd gespeeld, want in het verleden was dit team thuis in Pijnacker onverslaanbaar ook al was je beter en scoorde je meer. Dit keer waren er dus genoeg mogelijkheden om de wedstrijd winnend af te sluiten, mits alle koppies de goede kant op stonden, men bereid was voor elkaar te knokken, er vanaf het begin een wil was om de tegenstander op te jagen en vooral ook dat men probeerde op het doel van de tegenstander te schieten. En dat was zeker het geval!

    Al direct vanaf de aftrap was er sprake van een fel MO17-1 dat de tegenstander onder druk zette op hun eigen helft en waarbij voor iedere bal geknokt werd. Dit was, zoals uw verslaggever het zo graag ziet en zoals het ook goed tegen SJC begon. Maar waar we tegen SJC de eerste helft wind mee hadden, hadden we die nu tegen ons. En misschien verklaarde dat ook het verloop van deze wedstrijd. Want waar we toen de eerste helft heel sterk waren en al een ruime voorsprong hadden moeten nemen, was dit keer de tweede helft onze beste helft. Dit betekent niet dat we de eerste helft niet goed speelden. Zeker niet!

    Coach Ruslan begon met een opstelling waarmee hij de tegenstander (en de toeschouwers) al direct in verwarring bracht. Stond onze rasverdedigster Ronja nu plots in de spits? Ja, daar was geen twijfel over mogelijk. En het was weliswaar een verrassende, maar toch zeer goede aanpassing. Want Ronja bleek geknipt voor de rol. Leest u maar verder.

    Zoals gezegd namen we direct het initiatief en dit leidde al direct in de 3e minuut tot een mooie aanval op links waarbij Ronja de bal kreeg aangespeeld. Die draaide knap weg van haar tegenstander en schoot de bal …. op de lat. Dat was balen, maar de terugkaatsende bal gaf direct weer nieuwe kansen. Helaas bleven die onbenut, maar de toon was gezet. Het was dan ook in de 10e minuut alweer Ronja die in het strafschopgebied wederom knap van haar tegenstander wegdraaide en de bal in het doel wilde schieten. Helaas stond de zeer goed keepende keepster van Berkel goed opgesteld, waardoor het schot in haar armen eindigde. Dit zou in de rest van de wedstrijd nog vele malen gebeuren en dat leidde tot soms wat kritische opmerkingen van de normaal zo rustig ogende coach. Feit blijft, dat we na een kwartier spelen al 2 ballen op de lat hadden geschoten en meerdere ballen in de handen van de keepster hadden geschoten.

    ‘Twee keer op de lat?’ zult u zich afvragen. ‘Er was toch maar één keer op de lat geschoten?’. Ja, dat klopt, tot aan de 15e minuut. Want toen was daar onze razendsnelle Smilla die heel knap langs de zijlijn de tegenstander te slim en te snel af was en de bal voor het doel schoot. De bal kwam niet over het doel. De bal kwam niet in het doel. De bal kwam niet voor het doel. Nee, de bal kwam precies op het doel, nl. de lat en waarbij uit de rebound helaas weer niet werd gescoord. Een kort interview na afloop van de wedstrijd bevatte uiteraard de vraag of deze bal vanaf de zijkant nu als voorzet of als doelpoging was bedoeld. Aanvankelijk was het antwoord dat het hier een raszuivere doelpoging betrof, maar na een doordringende blik van uw ervaren verslaggever bekende Smilla met een lach dat het ook misschien wel een beetje als voorzet was bedoeld. “Maar het was toch leuk geweest als de bal in het doel was gevolgen? Dat moest uw verslaggever beamen.

    En het was nog niet voorbij. Want een minuut later was het Ronja die de bal mooi meegaf aan Anouck. Die hield het overzicht en gaf de bal diep mee op Jaya. Die bedacht zich niet en schoot de bal knap op het doel. Maar helaas eindigde ook dit schot in de armen van de keeper.

    Al met al kwam Berkel de eerste twintig minuten amper op onze helft en kon Ruslan heel tevreden zijn met de wervelwind die over het veld ging richting het doel van Berkel.

    Maar toen was daar plots in de 25e minuut een enorme blunder in onze verdediging waarbij de tegenstander de bal cadeau kreeg. De aanvalster bedacht zich geen moment en kon vrij inschieten en de stand tegen alle verhoudingen in op 0-1 brengen. Dat was een enorme tegenvaller en het spel van Graaf Willem viel ook direct terug net zoals dat vorige week het geval was na een vergelijkbare situatie. Dit had ook tot gevolg dat zich een evenwichtige en spannende wedstrijd ontwikkelde.

    Tot aan de rust werd er echter niet meer gescoord en de speelsters van GW gingen met een ontevreden gevoel naar de kleedkamer waar Ruslan moest proberen de spirit weer terug in het team te krijgen. Volgens Ruslan beperkte zijn tactische bespreking zich tot een enkele zin die hij meerdere keren herhaalde zodat het tot iedereen doordring: “We moeten winnen!”

    Na deze diepzinnige analyse van de kern van waar het om ging, kwamen de spelers een beetje beduusd uit de kleedkamer. Het valt natuurlijk ook niet mee om zo’n uitgebreide speech goed tot je door te laten dringen en er ook wat mee te doen. Achteraf vernam uw verslaggever van enkele speelsters dat Ruslan toch de juiste snaar in zijn coaching had weten te raken, want ze waren boos en dat was precies wat ze nodig hadden.

    Deze weerspiegeling van de rust is natuurlijk uiterst interessant, maar u wilt natuurlijk weten hoe deze sleutelwedstrijd zich verder ontwikkelde. Welnu, direct vanaf de aftrap stond er weer een gretig en aanvallend team. Saskia, Anna en Loïs vormde een sterk middenveld waarbij de aanvallende, maar ook de verdedigende taak goed werd ingevuld. Dit was ook hard nodig, want we stonden 1-0 achter en dat betekende dat we niet in de top drie zouden eindigen en het doel van deze competitie niet zou worden gehaald.

    Maar alle aanvallende acties leidde in de 13e minuut tot weer een corner voor Graaf Willem. Saskia nam de corner vanaf links en plaatste de bal op het hoofd van Smilla die de bal hard via de onderkant van de lat in het doel kopte en de stand op 1-1 bracht! Volkomen verdiend gezien het spelbeeld.

    Dit doelpunt gaf onze leeuwinnen de nodige extra energie en het was kort na de gelijkmaker dat Elodie een goede voorzet gaf die helaas net niet tot een doelpunt leidde. En weer even later was het Anna die van grote afstand werkelijk verwoestend uithaalde en de bal strak richting doel schoot. Helaas was het weer de uitstekende keepester van Berkel die de bal maar net naast wist te tikken. Maar er hing iets in de lucht dat sterk op een doelpunt voor Graaf Willem leek. Eerst was het nog weer een voorzet van Elodie die via Rita net naast het doel kwam, maar in de 22e minuut was er weer een corner voor ons.

    Weer was het Saskia die de corner nam en dit keer de bal op het hoofd van Ronja plaatste die goed in kwam lopen en de bal in het doel van Berkel kopte: 2-1!!

    Nu werd Berkel gedwongen om risico’s te nemen om hun laatste kans op een top drie notering zeker te stellen. Het spel werd ook harder met links en rechts mensen die op de grond bleven liggen en een regelmatig op en neer rennende Maria met de waterzak. Deze was overigens de ene keer harder nodig dan de andere keer. Maar het bleef een spannende wedstrijd.

    Totdat in de 33 minuut Elodie knap langs de linker zijlijn de bal meenam en richting het strafschopgebied ging. Vanaf de rand van het strafschopgebied schoot zij de bal strak langs de keepester van Berkel en bracht daarmee de stand op 3-1! Nu was het een kwestie van de wedstrijd uitspelen en geen fouten meer maken. Gelukkig gebeurde dat ook niet en dit betekende een verdiende overwinning in een uiterst belangrijke wedstrijd. Toen onze concurrenten ook nog gelijkspeelden, werd het feest alleen maar groter omdat we hierdoor op de 2e plaats terecht kwamen.

    Deze plek wordt ongetwijfeld overgenomen door Sparta dat nog een wedstrijd tegen het puntloze Lisse in het vooruitzicht heeft met 3 bijna zekere winstpunten. Het blijft toch raar dat de KNVB niet alle teams tegen elkaar laat spelen waardoor wij juist deze tegenstander niet hebben ontmoet en ons dus drie bijna zekere punten door de neus worden geboord. Maar de tweede of derde plaats in deze competitie heeft hetzelfde resultaat en daarmee hebben we onze doelstelling gehaald. Als we ook nog bedenken dat we enkele wedstrijden onnodig hebben gelijk gespeeld en dan nog eerste hadden kunnen worden, dan kunnen we dit eerste deel van de competitie met opgeheven hoofd afsluiten!

    Dinsdag gaat op initiatief van de speelsters zelf bijna het gehele team naar de Oranje Leeuwinnen, dus met de teamspirit zit het wel goed en dat geeft veel hoop voor het tweede competitiedeel dat na de herfstvakantie begint met ongetwijfeld weer leuke tegenstanders.