• Een goede vriend is moeilijk te vinden maar een geluk om te hebben.

    Paul Eggermont – geboren 23 januari 1947 – overleden 28 januari 2020.

    Mijn vroegste herinnering aan Paul dateert van 1957, waarin wij als aanstaande middelbare scholieren van het Aloysius College samen met o.a. Paul Vos, Paul Castenmiller en Miel de Bruin de eerste pupillen van Graaf Willem II V.A.C. Paul werd al snel in onze gezamenlijke junioren tijd als een groot(s) talent geselecteerd voor de Haagse jeugdselectie en na onze vele kampioenschappen met Pierre van Zwieteren als elftalleider een gewaardeerd speler van het eerste elftal met als hoogtepunt het kampioenschap (30 april 1967) onder leiding van de legendarische trainer Ben Morshuis. De jaren op het AC waren onvergetelijk. Niet alleen op het voetbalveld maar ook tijdens het AC kamp en niet te vergeten de zaterdagavonden bij de familie van der Wiel toen we inmiddels in het tweede elftal speelden.

    Het hoogtepunt was echter de zomervakantie in Sitges in 1968. Niet omdat Jan Jansen op 21 juli de Tour de France won, maar omdat wij die zondag met onze talentvolle selectie, bestaande uit o.a. Herman Noordman, Peter de Kok, Puck en Aad van der Wiel, Guus en Paul Castenmiller, Paul Vos een nipt 2-1 verlies leden tegen UD Sitges na een hartstochtelijke voorbereiding in het nachtleven (La Pacha) en ons appartement.

    Het waren de 60-er en 70-er jaren. De mooiste tijd van ons leven: de middelbare school (’s morgens eerst naar de mis, dan naar het klaslokaal), Graaf Willem II V.A.C. (trainen, kaarten en competitie spelen) en vertier (Café Balemans, strandfeesten op het Zwarte Pad, fanclubavonden van de Silver Stones). Het leven was mooi, simpel en helder. Dankzij Paul leerde ik mijn vrouw kennen. Na zijn eindexamen in ’67 heeft hij mij met enige aandrang kunnen overhalen om samen met hem naar een eindexamenfeest te gaan. Ik zat inmiddels in militaire dienst op de (toenmalige) vliegbasis Ypenburg en leerde daar Jeanneke kennen. Ik ben hem er nog steeds zeer erkentelijk voor.

    Onze gezamenlijke vakanties met Liesbeth met wie hij bijna 50 jaar (15 april ’70) getrouwd was waren eveneens onvergetelijk. Na zijn studie Econometrie werkte hij bij het CPB en laatstelijk bij het UWV, waar hij enerzijds als bevlogen lid van de ondernemingsraad en anderzijds door zijn professionele inbreng grote betekenis had voor de organisatie. Door onze verhuizing naar Zwolle werden de contacten wat minder frequent, maar we verloren elkaar niet uit het oog. Er was altijd wel weer een reünie van Graaf Willem of het AC, waar Paul vanuit Alphen a/d Rijn op de fiets n.b. acte de presence gaf. Door een ongelukkig opgelopen dwarslaesie heeft Paul de laatste 10 jaar in een rolstoel moeten doorbrengen, hetgeen hem niet belette om er al rolstoelfietsend op uit gaan. Inmiddels was hij ook een gerespecteerd bridger en wedstrijdleider van een tweetal bridgeverenigingen incl. clubkampioenschappen en erelidmaatschap.

    De wijze waarop Paul die moeilijke jaren in de rolstoel heeft doorgebracht heeft mijn diepe respect. Elke dag was voor hem een uitnodiging om zin te geven aan het leven. Hij was niet alleen in het voetbalteam maar ook thuis met zijn twee dochters en twee pleegkinderen de rots in de branding. Moedig en verbindend, beminnelijk en plichtsgetrouw. Iemand die met een grote vanzelfsprekendheid voor iedereen klaar stond. Bescheiden en tevreden met het gewone. De laatste maanden werden zijn fysieke vermogens allengs minder en ondraaglijk en is hem verder lijden bespaard gebleven. Het afscheid door de dood is definitief maar de dierbare herinneringen zijn onuitwisbaar. Ik draag ze in dankbaarheid met mij mee.

    Cees Meijntjes