Een met sneeuw bedekt landschap, temperaturen ver onder nul, chaos op wegen, vliegvelden en stations, wat een moment voor een vierdaags trainingskamp naar ‘de oven van Europa’: Sevilla, want: ‘In Spanje in Spanje in Spanje, in Spanje schijnt altijd de zon.’ ~ Mart Hoogkamer.
In de nacht van donderdag op vrijdag verzamelde het reisgezelschap van Graaf Willem II VAC, bestaande uit 32 minus 1 personen, op het parkeerterrein van de Roggewoning. De minus 1 is de enige smet op deze trip: Joao Malfitano zag zijn vlucht vanuit Amerika gecanceld worden en kon helaas niet mee… . De busreis, het inchecken en de paspoortcontrole verliepen voorspoedig en voor we het wisten arriveerden we in Sevilla. ¡Bienvenido en Andalusia!
We werden met de bus naar het hotel gebracht, checkten in, gooiden de spullen af en kregen wat vrije tijd om een lunch te scoren - en Bob voetbalschoenen. Na de lunch stond er nog iets lekkers op het menu: een voetbaltraining inclusief conditietest, want ja: op een trainingskamp wordt er ook daadwerkelijk getraind. Een heerlijk gevoel, voetballer zijn in Spanje; voor veel jongens toch een jongensdroom die door gebrek aan absoluut toptalent of andere keuzes in het leven nooit gerealiseerd is. Op deze manier komen we toch nog een beetje in de buurt.
‘s Avonds aten we bij een Spaanse tapasbar. Complimenten aan de heren Van der Vlist en Caminda voor het regelen van deze tent! Het eten was erg lekker en de sfeer zat er goed in, maar het absolute hoogtepunt moest nog volgen: de 60e verjaardag van leider Paul van der Vlist! Heel Sevilla heeft geweten dat onze Paulinho jarig was: er gingen ‘een hoop pijlen de lucht in’ zoals hij dat zelf vaak mooi omschrijft. ¡Un dia muy bueno!
Zaterdagochtend begonnen we met een ontbijtje, waar iedereen keurig op tijd verscheen - het hele weekend overigens om vervolgens te beginnen aan de stadswandeling, of stadswandelingetje beter gezegd. Lekker bakkie koffie gedronken in de Spaanse zon om ons vervolgens langzaamaan voor te bereiden op de wedstrijd tegen het Rotterdamse VOC. Zeker in de eerste helft kwam Graaf Willem II VAC best prima voor de dag en liet het bij vlagen goed voetbal zien, het resultaat zou uiteindelijk iets minder blijken: 4-1 verlies.
We namen een welverdiende opfris-douche in het hotel en genoten vervolgens van wat uurtjes vrije tijd - tot dit jaar twee woorden die niet in het woordenboek van trainer Jan de Jong voorkwamen als het aankwam op trainingskampen: dit jaar wel, mooie ontwikkeling! De vrije tijd werd door velen overigens gevuld met lekkere tapas en een koud drankje, wat een leven. ‘s Avonds gingen we uiteten bij een pizzeria en zorgde Bob Huiskes ala Matthijs van Nieuwkerk in z’n beste jaren voor nóg meer binding tussen bestuur, technische staf en spelers: ‘mooiste vakantieland waar je ooit bent geweest?’, ‘mooiste jaar uit je leven?’ etc etc., goed bezig lange! Vervolgens doken we met z’n allen het Spaanse nachtleven in en concludeerden we massaal: hele geslaagde dag!
Zondag verzamelden we wederom in de ontbijtzaal waarna men even wat uurtjes een eigen plan kon trekken: mijn plan leidde uiteindelijk tot een cappuccino in de zon en een heerlijke tapaslunch bij een Spaanse bodega. Het feit dat we ook deze bon van de lunch konden declareren bij onze sponsorpot laat nog maar eens zien wat een daverend succes de Graaf Willem Dinershow was. Dus aan alle sponsoren: nogmaals heel veel dank! Deze zondag stond ook in het teken van het jaarlijkse padeltoernooi. Allereerst een compliment aan toernooidirecteur Bart Caminda die kon terugkijken op een meer dan goed georganiseerd toernooi! De winst ging uiteindelijk naar het koppel Jaap van Vliet (voor de vierde keer op rij winnaar, héle solide, goede padelspeler) en revelatie Remi Smeets. De 2 meter 17 lange voorzitter bleek een meedogenloze net-speler en kreeg de handen van de aanwezige toeschouwers meermaals op elkaar! We fristen ons weer op en maakten ons op voor het laatste avondmaal! Het laatste avondmaal is traditiegetrouw ook het moment voor de debutanten om hun zangkunsten tentoon te stellen: Gijs Hebing koos voor een klassieker van Hazes (‘Ik meen het’), Maurits Luijkx ging voor Zanger Alex (‘Adio Amore’) en Rik Beijk kwam met een schitterende akoestische cover op Guus Meeuwis (‘Het is een nacht’)! Goed gedaan mannen! De laatste avond werd afgesloten op een Spaanse rooftopbar en ook voor zondag 11 januari durf ik de conclusie te trekken: topdag!!
De ontbijtzaal op maandag kleurde wit, of lijkbleek beter gezegd: vermoeide koppies na drie dagen fiesta en España! Toch was het moraal hoog en zijn de mooie anekdotes van de avond ervoor het juiste medicijn tegen een kater! We pakten onze koffers in en wandelden naar de fietstour! Wat mij betreft altijd en overal een aanrader: je hoort in een goed tempo de achtergrondverhalen van de mooiste bezienswaardigheden van de stad. En laten we eerlijk zijn: Sevilla is een onwijs mooie stad! Een lunch in het Spaanse centrum was het laatste wapenfeit voordat we aan de terugreis begonnen. Op het moment van typen bevind ik me op 8.000 meter hoogte in het warmste vliegtuig van Spanje en wil ik een ieder die heeft geholpen met de organisatie van het trainingskamp onwijs bedanken! Zonder iemand tekort te doen wil ik ook zeker een speciaal woord van dank richten aan Bart Caminada! Het was er echt eentje voor in de boeken!!