€ 48.394 * Doelbedrag € 150.000
Knallen voor Graafwillem
*Opbrengst ledenacties voor nieuwbouw.

De Rogge Online

Geen training in trainingswinterstop, zie agenda: https://bit.ly/2PibXPg

Nieuwjaarsreceptie voor alle (jeugd)leden en familie, zie agenda https://bit.ly/2Lh3pb1

SKVGW 555x295

Graaf Willem II-VAC 1- VV Van Nispen 1 3-2

GWII zon 1 18 19 1110x595

Ik had met mijn broer, Bart Kusters, afgesproken te gaan kijken naar ons vlaggenschip. Ja, dat doe je. Het eerste elftal en zijn verrichtingen volgen. Als je een beetje clubhart hebt ten minste. Dus wij troffen elkaar langs de lijn van veld 1. Maar het was me daar een partij koud op deze zondag 25 november 2018! En dat kon je zien aan het gehup en gespring van de toeschouwers langs de kant. Handen kletsen op de rug, blazen. Dat werk. Alles om het een beetje warm te krijgen. Ik zag Loek Borsboom staan en ik zag dat Chris Bierens vlagde, gehuld in een knal oranjejack. Op het veld stond een hele jonge scheidsrechter in een zeer professioneel ogend outfit. Een magere sprinkhaan, maar wel zeer beslist in zijn houding. Ondanks de kou, die deed verlangen naar erwtensoep en/of glühwein, zat de sfeer er goed in. Althans langs de kant.

Op het veld viel het op dat Viktor in de spits begon. En hij begon voortvarend aan de wedstrijd. Wat kan die jongen goed voetballen! Balletje aannemen of liever gezegd, juist niet aannemen en meteen de directe tegenstander kwijt zijn. Van dattum. Wie ook lekker in de wedstrijd zat, van het begin af aan, was Thom van Oorschot. Die gebruikt heel goed zijn bijzonder stevige bouw in de duels, maar hij is ook nog es een keer snel en wendbaar. Samen met Milo en Troy zorgde hij voor flink wat druk op de helft van de tegenstander. Wat een middenveld hebben we. En de in een soort McDonalds-achtige outfit gestoken Van Nispenaren hadden zodoende hun handen vol aan dit trio. De aanvallen van de Graaf gingen over het middenveld naar spits Viktor of naar Martijn Nieuwenhuis. Die zocht namelijk keer op keer goed de diepte op aan de linkerkant. En zo viel ook de eerste goal. Martijn brak door, controleerde en schoof beheerst binnen. De keeper van de bezoekers zat er nog net aan, maar het mocht niet meer baten. 1-0 dus. Hierna werd het even de Viktor Klerks show. De beweeglijke spits was eigenlijk overal te vinden. Hij zorgde voor paniek aan de rechterkant door plotseling weg te draaien en het strafschopgebied binnen te dringen. Zijn voorzet werd jammer genoeg gekraakt. Niet lang hierna pikte hij de bal op vlak buiten de kop van de zestien. Hierna volgde een dribbel langs drie verdedigers. Links, rechts, links, even een versnelling en weg was de verdediging van Van Nispen. 1 verdediger gooide nog net zijn lichaam voor de bal. Viktor viel. Maar al vallend tikte hij het leer nog langs de keeper. Weergaloos. 2-0. En heel goed dat de scheids liet door gaan. Hierna namen onze mannen wat gas terug. Van Nispen ging aanzetten. Vooral Martijn van Putten kreeg het zwaar te verduren in deze fase. De rood-gelen braken een paar keer door aan de linkerkant. Maar gelukkig was onze sluitpost, Micor, attent en ook Jiri en Cas stonden hun mannetje. En toen was het alweer rust.

Snel het clubhuisje in gerept. Broodje kroket naar binnen gewerkt. Ik zag dat het haardvuurtje brandde, maar voordat je je daar goed en wel genesteld had, zou de wedstrijd al weer begonnen zijn. “Nee, misschien een beter idee om dat straks te doen na afloop van de wedstrijd”, zei ik tegen mezelf. En ja hoor: ik zag de mannen alweer het veld betreden. Het was in die korte tijd zo mogelijk nog kouder geworden, maar niemand van de trouwe aanhang was naar huis gegaan. Weer was er, om maar eens een voorbeeld te noemen, de Nieuwenhuis-clan om Martijn aan te moedigen. Ik zag dat Ruud Bierens bezig was zich van zijn trainingsbroek te ontdoen. Hij ging Martijn van Putten vervangen. Nu ging Jiri rechtsachter staan zodat Ruud in het centrum van de verdediging kon gaan acteren. Meteen begon de Graaf met aanvallen. Jiri kwam een paar keer opstomen langs de rechterkant van het veld. Er ontstonden mooie combinaties tussen Tom, Felix en Viktor. Het leidde tot een paar doelpogingen. Maar de keeper van Van Nispen was steeds attent. Ook langs de andere kant van het veld kwam Misha opzetten en Martijn Nieuwenhuis toonde zijn klasse door feilloze bal aannames. Maar toen was het ineens gedaan met de druk van onze jongens. Viktor maakte, moe gestreden, plaats voor spits Tristan. Men zakte wat in en ging dichter bij de goal verdedigen en toen voelden de rood-gelen dat er misschien toch wat te halen viel. Herhaaldelijk zetten ze combinaties op en nadat er weer een voorzet van rechts kwam, kon Micor er, jammer genoeg, net niet bij en dus tikte de linksbuiten van de tegenstander van dichtbij de bal in het goal. 2-1. Deze goal luidde een wat mindere fase in voor onze helden. Het spel oogde wat onzekerder. Op het middenveld werd balverlies geleden en zo kon het gebeuren dat de linksbuiten van Van Nispen door Ruud van achter aangetikt werd. In het strafschopgebied nog wel. En ja, dan fluit de scheidsrechter meestal voor een penalty. Zo ook nu. Eerlijk gezegd stond ondergetekende aan de andere kant van het veld en zodoende vond ik het moeilijk te zien of het terecht was, maar ik merkte ook niet al te veel protest van de kant van GW, dus het zal wel terecht zijn geweest. Hoe dan ook, de penalty werd goed genomen en zo was het ineens 2-2.
Je voelde de teleurstelling als een golf door het publiek gaan. “Nee he, het zou toch niet weer gaan gebeuren?” Een enkele doemdenker, gaf het al op. Maar Milo schreeuwde en maande zijn team tot actie en inzet en om vooral vertrouwen te houden. Er werd nu geknokt. Het viel allemaal niet mee, want Van Nispen beschikte gewoon over een aantal sterke en vaardige spelers. Ruud ging de lange bal hanteren en dat kan ook goed met Tristan in de spits. En toen kwam de bal aan de rechterkant van het veld in het bezit van de Graaf. Felix werd gevonden en hij zag dat Martijn begreep dat nu het moment was gekomen om te starten. Met een steekbal werd de balvaardige linksbuiten helemaal vrij gespeeld. Hij ging alleen op de keeper af. Doodstil was het langs de kant. Men hield zijn adem in en stond op de tenen. Martijn liep door, wachtte even. De keeper bewoog. En juist toen schoot hij in de linkerhoek. Niet hard, niet zacht, maar dodelijk precies. 3-2 op het scoreboord. Meteen barstte het publiek in gejuich uit. Dit was de genadeklap. Dat voelde je. Natuurlijk, er volgden nog wat spannende minuten. Maar de bezoekers geloofden er niet echt meer in. Ze hadden gedaan wat ze konden. En dat was niet genoeg. Net niet.
Binnen hebben we nog heerlijk biertjes gedronken aan het haardvuur en een toast uitgebracht op de overwinning. Wat kan het toch spannend zijn en wat kan het toch gezellig zijn in ons clubhuisje aan de Roggewoning!

(geschreven door Rick Kusters)