€ 48.394 * Doelbedrag € 150.000
Knallen voor Graafwillem
*Opbrengst ledenacties voor nieuwbouw.

De Rogge Online

 

Kledingvoorschrift trainingen: Trainingspak en géén korte broeken.
Oproep: fietslichten checken (van je kind) voordat je/het naar GW fietst!

SKVGW 555x295

Graaf Willem II-VAC 1- Bernardus 1: 3-0

GWII zon 1 18 19 1110x595

Na een wat mindere reeks, was het twee weken geleden thuis bal met de winst op Nicolaas Boys. Op weg naar de Roggewoning bedacht ik me dat het wel fijn zou zijn als de mannen vandaag deze mooie lijn zouden kunnen doortrekken met een klinkende overwinning op Bernardus. Het zou ook zo goed aansluiten bij het prachtige herfstweer op deze stralende zondag 4 november 2018. Wat lag ons clubhuisje er namelijk mooi bij, omringd door bomen met een goudgele of zelfs, in sommige gevallen, rode tooi. En ook langs veld 1 was het een schilderachtige drukke en gezellige bedoening. Het leek wel een schilderij van Jan Steen. Dat beloofde wat.

 En ik moet zeggen dat we als toeschouwers ook op onze wenken bediend werden vandaag. Want de heren hadden er kennelijk zin in. Het was een swingende boel. Met name op het middenveld. Balletje naar Milo Driessen, tikkie op Zeeger Urban Verschuren en elke keer werd de derde man gevonden. Of dat nou Ruud Bierens was of Troy Tarquin Verbaan. Dat maakte verder niet uit. Samba. Ritme. Tempo. En de tegenstander? Die kon alleen maar tegenhouden of er achteraan draven. Tuurlijk: er werden ook slordige fouten gemaakt. En Bernardus lag op de loer om die af te straffen. Maar de sterk spelende Casper Heijnen hield de zaak achterin potdicht. Er viel letterlijk niets te halen voor de bezoekers in deze fase van de wedstrijd. Aan de andere kant van het veld regende het leuke combinaties en ook een paar goede mogelijkheden. Ik herinner me dat Ramzi Omri een keer trekker overhaalde. Maar de keeper stond goed. Zeeger Urban Verschuren begon meer en meer aan te dringen. “Wacht effe”, mompelde ik in mezelf, “ik ga even ergens staan waar ik het beter kan zien”. Op dat moment zag ik uit mijn ooghoek net mijn broer Bart Kusters aan komen fietsen. “He, Bart, het is een leuke wedstrijd, man!”. Maar ik had het nog niet gezegd of Zeeger begon aan een slalom aan de rechterkant van het veld. “Ben benieuwd waar die strandt”, wilde ik gaan zeggen, “maar hij strandde niet. Want onze nummer 8 was het strafschopgebied in gekomen en haalde verwoestend uit. Voor de keeper niet meer te houden en dus de bal in de touwen! 1-0 op het scorebord.

Hierna besloot de Graaf nog een tandje bij te zetten. Ineens werd ook de lange bal uit de kast gehaald. Ruud ging dit wapen hanteren. Daarbij werd Scott telkens gevonden. De ijverige linksback zorgde voor behoorlijk wat druk aan zijn flank en zo kon het gebeuren dat Ramzi in de loop werd aangespeeld. Balletje voor de goal. Martijn ontdekt. 2-0. Voetbal kan zo simpel zijn. Of lijken. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er hierna nog wel wat kansjes waren voor de onzen, maar dat ik me dat allemaal niet precies herinner. Wat ik me we herinner is dat er door de bezoekers een scherpe counter werd geplaatst. Maar, wat dacht je? Dat Micor MN DG voor niks in de goal staat? Nee, toch zeker? Klemvast die bal. Dat was het laatste noemenswaardige wapenfeit van de eerste helft. De prima fluitende scheids floot voor rust.
Ik was inmiddels richting het clubhuis gemanoeuvreerd om snel te kunnen toeslaan. Broodje pulled chicken, heb ik het dan over. Mensen, als het er is: neem het broodje pulled chicken! Echt lekker. In het bekende kleine clubhuis was het een drukte van belang. Gerard stond zijn mannetje achter de bar. Hij had, gelukkig, aardig wat assistentie. Ik zag Wout Balsma en Chris Bierens staan. Bart en ik waren behoorlijk enthousiast over het spel van Ruud Bierens. Maar Chris plaatste ook een paar kritische kanttekeningen bij het spel van zijn zoon. Ach, zo gaat dat. Moet ook kunnen. Maar gezelligheid, kent geen tijd en dus was het al weer tijd om naar het veld te gaan voor deel 2 van de voorsteling.
In het tweede bedrijf van de voorstelling veranderde er niet veel aan het spelbeeld. Nog steeds waren Milo en Zeeger de bal snel aan het overspelen. Nog steeds hadden Jiri en Casper de zaak goed onder controle in de defensie. Ik moet even mijn bewondering voor het spel van laatstgenoemde memoreren: wat staat die jongen telkens op de goed pek en met zijn geringe lengte wint hij ook de kopduels. Speelt iedereen goed in. Fantastische speler. Maar wie vandaag ook lekker in de wedstrijd zaten waren Martijn en Ramzi. Telkens werden de twee vleugelspitsen gevonden. Vooral Martijn ging in de tweede helft aan staan. Talloze malen werd hij in de vrije ruimte op rechts gevonden. Een paar keer door hele lepe steekpasjes van Milo. Maar keer op keer wist Martijn de bal gevaarlijk in het strafschopgebied voor te trekken. Zeeger liep er een paar keer tegen aan. Bal op de paal, herinner ik me. Als de Graaf dan iets te verwijten viel op deze mooie herfstmiddag, dan was het dat ze niet voor 5 of 6 goals zorgde. Want het regende letterlijk kansen. Ook Ruud en Jiri kwamen eens kijken of er wat te halen viel. De druk op de in wit en oranje tenue gestoken tegenstanders werd enorm. Ook aan de andere kant van het veld werd Ramzi herhaaldelijk gevonden en ook zijn voorzetten mochten er zijn. Tristan werd daarbij ook vaak gevonden en hij controleerde de bal goed, maar in de afronding was hij vandaag iets minder gelukkig. Geen enkel punt, want Martijn kon op een prachtige lange bal alleen op de keeper af gaan. Zijn schot werd nog gekeerd door de goede doelman van de tegenstander, maar de rebound van Ramzi was ook hem te machtig. Met de binnenkant voet, is hoe Ramzi dat doet. 3-0 dus. Niet lang hierna werd hij gewisseld voor Roel Houwaard. Inmiddels was ook Scott vervangen door Martijn van Putten. In deze fase werd de strijd wat grimmiger. Ik denk dat de spelers van Bernardus een beetje genoeg kregen van al dat getik op het middenveld. Er vielen ook een paar gele kaarten. Jammer genoeg was het Casper Heijnen die geblesseerd het veld moest ruimen. Martijn Nieuwenhuis ging de defensie versterken en zo kon het gebeuren dat Felix den Heyer zijn rentree kon maken als rechtsbuiten. Hij deed dat meteen met verve en opnieuw was het samba voor de goal van Bernardus. Meestal waren daarbij Zeeger, Felix en de gevaarlijk opkomende Troy betrokken. Laatstgenoemde ging steeds meer zijn stempel op de wedstrijd drukken. Ja, en dan fluit de scheidsrechter na 90 minuten en is het dus afgelopen. Bummer, want we hadden nog wel even door willen gaan. Maar aan al het moois komt een einde en dat was hier niet anders en eigenlijk was dat maar goed ook, want het begon een beetje koud te worden en moeders had de piepers al opgezet.
Conclusie: dit vlaggenschip van de Graaf is zo’n leuk team dat je eigenlijk iedere week naar hun verrichtingen moet komen kijken.

(geschreven door Rick Kusters)