€ 48.394 * Doelbedrag € 150.000
Knallen voor Graafwillem
*Opbrengst ledenacties voor nieuwbouw.

De Rogge Online

 

Kledingvoorschrift trainingen: Trainingspak en géén korte broeken.
Oproep: fietslichten checken (van je kind) voordat je/het naar GW fietst!

SKVGW 555x295

Hoe dan ook, we positioneerden ons tussen de toeschouwers langs het veld terwijl de spelers nog aan het warmlopen waren. Ik zeg ‘’we’’ want ik had mijn broer meegenomen. Hij volgt dit balvaardige vriendenteam langer dan ik. Ook voordat ze tot vlaggenschip van de Graaf gebombardeerd werden, was hij al een fan. 

“Jammer genoeg speelt Viktor niet mee”, zei ik, me tot mijn broer wendend.

“O, dat is inderdaad jammer, repliceerde hij, “wat heeft hij eigenlijk?”

“Enkelbanden’’. We keken elkaar begripvol aan. Dat kon nog wel een tijdje duren, wisten we.

Inmiddels was de wedstrijd begonnen. De onzen begonnen voortvarend druk te zetten en aan te vallen.  Zeeger Verschuren speelde op het midden in de plaats van de geblesseerde Viktor. Met achter zich de coachende en gaten dichtlopende Ruud Bierens. Die speelde vandaag een sterke pot. Gelukkig was ook Casper Heijnen weer van de partij en samen met Micha op linksachter, hielden de boys de zaak goed dicht. Alleen echt uitgespeelde kansen voorin, leverde dat in deze fase van de strijd nog niet op. Spits Tristan liep zich een ongeluk om aan de bal te komen en we vroegen ons af hoe lang hij dat zou volhouden. De tegenstander voetbalde verzorgd en ze hadden weinig problemen met onze aanvallers en konden de bal rustig het werk laten doen. Maar dat veranderde. Thomas van Oorschot begon op het middenveld met zijn passes de aanval te bereiken en zo kon het gebeuren dat Martijn Nieuwenhuis op rechts bereikt werd. Met een prachtige voorzet over de volle breedte van het veld wist hij linksbuiten Ramzi Omri te bereiken. Maar diens kopstoot miste kracht. De Graaf begon evenwel steeds nadrukkelijker aan te dringen. Goed om te zien was het dat in deze fase ook centrale middenvelder Zeeger meer kwam aansluiten bij Tristan zodat laatstgenoemde steeds gevaarlijker kon worden. Bij 1 van zijn charges wist Tristan met een uiterste krachtsinspanning de bal, net voor de achterlijn, voor te geven. Zeeger ging er vol voor, maar zijn schot werd door een attente verdediger gekraakt. Het leer viel echter precies voor de voeten van Martijn, die vernietigend uithaalde. 1-0 was dan ook het resultaat. Hierna waren er, voor beide teams, geen noemenswaardige kansen meer te vermelden. Dat zag ook de scheidsrechter, die precies in de 45ste minuut besloot te fluiten voor rust.

Snel het clubhuis in gebeend voor een versnapering. Lang in de rij staan is namelijk geen hobby van me. Een lekker broodje pulled chicken. Dat leek me wel wat. Maar helaas: hadden ze dat vandaag niet. Dan maar een patatje oorlog. Uit m’n ooghoek zag ik nog op het TV scherm dat het 1-0 stond bij Feyenoord-PEC Zwolle. Ik werkte het frietje zo goed en zo kwaad als dat ging naar binnen en zag toen dat de heren al weer op het veld stonden.

Precies op tijd voor de tweede helft nam ik m’n stelling weer in. Het werd een leuke tweede helft. Volop kansen voor de Graaf en ook wat meer weestand van de kant van Nicolaas Boys. Grappige naam voor een club trouwens. Een soort hulptroepen van Sinterklaas, stel ik me voor. Hoe dan ook, het vuurwerk kwam pas na een minuut of 15. Maar toen volgden de kansen elkaar ook in sneltrein tempo op. Jiri Sloetjes was inmiddels in het veld gekomen voor de overigens goed spelende Scott Willoughby. En dat gaf aan de rechterkant meteen extra druk. Ik herinner me een artistiek boogballetje van Tristan het strafschopgebied in waarop Jiri doorliep zodat hij, op zijn beurt met een lop bijna de keeper van de tegenstander verschalkte. Niet lang daarna was het de sterk spelende Martijn die de bal op rechts hard en strak voortrok waarna Tristan met een soort halve omhaal de bal naast de paal schoot. In deze fase was het echt genieten van de verrichtingen van de thuisploeg. Maar de tegenstander werd zo wel in de gelegenheid gesteld snelle counters uit te voeren. En het was nog steeds maar 1-0! Ik zag dat de familie Nieuwenhuis, die op de banken stond om niets te hoeven missen, het niet meer hield van de spanning. “Ik ga naar huis”, zei 1 van de dochters (of was het een vriendin?). “Nee, rustig ademhalen’’, sprak moeders, “het duurt nog maar even”.

Hierna volgde nog tien uiterst spannende minuten. Nicolaas Boys drong aan. Ze speelde va banque en iedereen werd naar voren gestuurd. Dat leverde ook een paar hachelijke momenten voor de goal van de Graaf op. Maar daardoor ontstonden er ook een paar levensgrote kansen voor onze mannen. Tristan kon een paar keer rechtstreeks vanuit de verdediging bereikt worden en het scheelde elke keer maar een haar of de 2-0 was gevallen. En toen floot de scheidsrechter voor het einde. Dansende spelers. Mensen in het publiek die elkaar omarmden. Het ws een vrolijk tafereel. Eindelijk een overwinning. En een verdiende overwinning moet ik zeggen. Er vloeide nog flink wat bier die avond in het gezellige kleine clubhuis aan de Roggewoning.

Rick Kusters